πολλά σκαλιά και βλέποντας τα χνάρια που άφησε πίσω του, να σφραγίζουν σταθερά την απόφαση που πήρε ν’ αγγίξει… τον ουρανό!
Και σαν φτάνεις εκεί ψηλά στο βουνό, έχοντας ξεμακρύνει από τα τελευταία ανηφορικά και απαιτητικά σπίτια, η θέα που αντικρίζεις στα χαμηλά σου -με την Ύδρα πιάτο στα πόδια σου, τις κεραμιδένιες στέγες, το ακτινοβόλο λευκό και τη θάλασσα απέραντο μπλε- σε καθηλώνει εκστατικά! Εκεί ακόμα και η ζέστη που σε τυλίγει, γίνεται χαρούμενος άθλος, γίνεται φίλη καρδιακή που σε συντροφεύει στα μονοπάτια σου!
Χρειάζεται φωτογραφική μηχανή τελικά ή αρκεί να αφουγκραστείς την ηρεμία, ν’ αφεθείς στο μεγαλείο του φυσικού τοπίου και να γεμίσεις τη σκέψη σου με όμορφες εικόνες σαν ζωγραφιές κεντημένες;
Εκεί στα ψηλά… είναι σαν να ακουμπάς το γαλάζιο τ’ ουρανού, σαν να βουτάς από μακριά στην απέραντη θάλασσα. Μοιάζει να διαφεντεύεις τα πολύχρωμα σπίτια, να πειράζεις τα φύλλα των δέντρων και να περιμένεις να δώσεις στον πίνακα που απολαμβάνεις, την τελευταία δική σου χρωματική πινελιά!
Ιούλιος 2010
Ο γλάρος της γαλήνης
Στέκεται στην κορφή του μικρού βράχου που λούζει το κύμα και μ’ ένα βλέμμα έντονο αλλά ήρεμο, κοιτάζει γύρω του.
Διακρίνονται τα ανοιχτόχρωμα μάτια του, που τα διαχωρίζει ένα λεπτό κόκκινο περίγραμμα. Είναι αυτός που είδα πριν από λίγο μέσα στη Χώρα και στην παραλία να αρπάζει το ψάρι από τα κίτρινα δίχτυα; Είναι εκείνος που πέταγε ψηλά σαν να καμάρωνε την ώρα που τον φωτογράφιζα με φόντο τη λαμπερή Ύδρα ή είναι ο ίδιος που ακροβατούσε περίτεχνα στο κατάρτι ενός σκάφους;
Όποιος κι αν είναι, έτσι λευκός με γκρίζες αποχρώσεις στα φτερά του, πέταγμα αρχοντικό και ράμφος πορτοκαλοκίτρινο, είναι ο γλάρος αυτός, που συνοδεύει ευχάριστα τις βόλτες, το κολύμπι και τις αποδράσεις μας.
Ο γλάρος που στην καλοκαιρινή και αγαπημένη Ύδρα, που την αγκαλιάζει η φύση πλουσιοπάροχα, έρχεται μαζί με τις όμορφες θαλασσινές στιγμές -με την αρμύρα αγκαλιά και τον ήλιο παρέα- να μας γεμίσει με ευτυχία και γαλήνη.
Ιούνιος 2010
Το αγνάντεμα της φύσης
«Καλωσόρισες Άνοιξη» διαλαλούν τα πουλιά, φτερουγίζοντας ψηλά στον καταγάλανο ουρανό. Σηκώνω τα μάτια και θαυμάζω την ελευθερία τους, τη χαρά και την απέραντη θαλασσιά άπλα που γεύονται. Υψώνονται, χαμηλώνουν και χορεύουν ανενόχλητα πάνω από τα σπίτια, τα αρχοντικά, την πολύχρωμη αυτή θεατρική μας πολιτεία, που η θάλασσα τη χαϊδεύει ολόγυρα.
Και σαν φτάνουν στο Καμίνι, περνούν από το Βλυχό, κοιτούν χαμηλά τα Καπόνια στις Πλάκες και πανηγυρίζουν σε μια φύση που μοσχοβολάει από βιολέτες. Τα λουλούδια χρωματίζουν το τοπ
ίο που τα πουλιά χαίρονται, με το κίτρινο της μαργαρίτας, το κόκκινο της παπαρούνας και το πράσινο της μυρωδάτης άνοιξης.
Ο ήλιος χαρίζει φως και ευτυχία στη λουλουδένια γη. Η θάλασσα παίρνει το χρώμα της ανοιξιάτικης νηνεμίας και τα πουλιά πετούν, ερωτοτροπώντας πειρακτικά το ένα με τ’ άλλο, κερνώντας υποσχέσεις.
Η γαλήνη κλέβει το μοβ από το μπουζάκι και κατρακυλάει στην άκρη του γκρεμού ν’ αγγίξει τη θάλασσα. Εκεί ο ήχος του κύματος που σκάει στο βράχο, τρομάζει τα πουλιά που πετούν τώρα ψηλότερα και διεκδικούν το αγνάντεμα της φύσης, μέσα σε μια πανδαισία ονείρου και ευτυχισμένων εντυπώσεων.
Μάρτιος 2010
Η όψη του Σεπτέμβρη
“Ραντεβού το Σεπτέμβρη” έγραφαν στην πόρτα τους παλιότερα, τα χειμερινά σινεμά σ’ ένα λευκό χαρτί με έντονα γράμματα στο χέρι. Από τότε σαν μαθήτρια σκεφτόμουν πως ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που όλοι επιστρέφουμε στα καθήκοντά μας. 
Στην Ύδρα όμως η όψη του Σεπτέμβρη έχει ακόμα το χρώμα της ξενοιασιάς. Κόσμος πάει και έρχεται, η παραλία πάλλεται στους έντονους τουριστικούς ρυθμούς, κότερα και σκάφη την προσεγγίζουν, ενώ εκθέσεις και εκδηλώσεις ακόμα καλά κρατούν.
Είναι όμορφη αυτή η νησιώτικη διάθεση με το καλοκαίρι που αργεί να τελειώσει, δίνοντας παράταση στις διακοπές μας.
Άλλωστε ο χειμώνας που καιροφυλαχτεί, μας θυμίζει πως οι μέρες που θα έρθουν με φουρτούνες και χωρίς πλοίο, δε θα είναι ό,τι καλύτερο για την καθημερινότητα των κατοίκων.
Μέσα σε μια υπέροχη, αγαπημένη ατμόσφαιρα με άπλετο φως και αλμύρα, η Ύδρα μας καλεί κι αυτό το μήνα να την απολαύσουμε.
Σεπτέμβριος 2009
Κάποτε στις Πλάκες του Βλυχού
Οι αναμνήσεις κατοικούν στο μυαλό μας σαν κάτι ήδη «φορεμένο» κι επομένως γνώριμο. Πολλές φορές λοιπόν, πιάνουμε τον εαυτό μας να γυρνάει πίσω στην ασφάλεια του χθες και ειδικά σε περιόδους που είχαμε ζήσει όμορφες στιγμές.
Τώρα που καλοκαίριασε, μαζί με τον νέο ηλιόλουστο Ιούνη μια αύρα βλυχιώτικη έρχεται να με πάει ποδαρόδρομο μέχρι τις Πλάκες, φορώντας μου τα παιδικά παπούτσια.
Ένας χείμαρρος συναισθημάτων, αγνών και ανεπιτήδευτων, σχεδιάζει πάλι στη μνήμη μου το σπιτάκι που μέναμε στις Πλάκες.
Με τη βεράντα του, τον τραυματισμένο γλάρο που μας έκανε παρέα, τις φωνές, τα γέλια και τα τραπεζώματα -ακόμα και σε περαστικούς- και με τα ψάρια που μας έπιανε ο πατέρας μου, με μια μικρή-μικρή βαρκούλα, που στο παιδικό μου μυαλό τότε φάνταζε μυθική.
Με τις δυσκολίες μιας ζωής σχεδόν πρωτόγονης, χωρίς νερό και ανέσεις, αλλά με την ευχαρίστηση της κάθε στιγμής, που έδειχνα να απολαμβάνω γαλήνια και φυσικά, όπως το βότσαλο που το λούζει το κύμα. Τότε που το βουητό μιας βάρκας που ερχόταν από τη Χώρα, ξυπνούσε τη μεσημεριανή ηρεμία μου και μαζί μ’ αυτήν, την περιέργεια για το ποιος μας έρχεται.
Εκεί που μαζί με τους γείτονές μας νιώθαμε σαν μια οικογένεια και μοιραζόμασταν σκέψεις, παιχνίδια και σχέδια.
Στις Πλάκες που ένα απλό κοίταγμα στον ορίζοντα και τη θαλασσινή απεραντοσύνη έμοιαζε με ονειροπόληση μιας ζωής γεμάτης από φλύαρα μηνύματα ευτυχίας.
Ιούνιος 2009
Το φως της Ύδρας
Φ έ τ ο ς η Άνοιξη που αγαπάει τον Απρίλη, του χάρισε και πάλι το Πάσχα! Μέσα λοιπόν, στις καλοσυνάτες μέρες της, που η φύση γλεντάει ορμητικά, παίζοντας με γη, θάλασσα και ουρανό, θα έχουμε και το ευχάριστο συναπάντημα φίλων και γνωστών στο νησί μας. Γιατί Πάσχα και Ύδρα είναι ένα!
Η ανθισμένη πασχαλιά και οι κήποι που ευωδιάζουν, τα καλντερίμια και τα στενά, η καλοσύνη στις ψυχές των ανθρώπων, όλα μοιάζουν με αυτό το καθάριο κι άπλετο φως της ημέρας, που χτυπάει πάνω στους κατάλευκους τοίχους των σπιτιών και σε ζαλίζει.
Είναι όμορφη αυτή η λιακάδα που η διακριτική της ζεστασιά σου φέρνει μια θεία ευτυχία.
Και γνωρίζεις καλά, πως μέσα στο τρεχαλητό της ζωής που σε παρασύρει σε μονοπάτια μονότονα, χωρίς ουσιαστικά να «ζεις», η Ύδρα σου δίνει μύριες χαρούμενες στιγμές για να την αγαπάς και είναι κομμάτι του εαυτού σου, που χωρίς αυτό δε θα ήσουν εσύ!
Κι είναι πράγματι ανάταση ψυχής το Πάσχα στην Ύδρα.
Κι είναι πράγματι η δικιά μας ζωή τόσο Υδραίικα δεμένη, σε μια ασημένια κλωστή, τόσο γερή και ανθεκτική, που κανείς δεν μπορεί να σπάσει και κανείς άλλος δεν μπορεί να νιώσει!
Απρίλιος 2009
Το Πάσχα κατοικεί στην Ύδρα
Ό τ α ν πλησιάζει το Πάσχα πάντα το μυαλό μου τρέχει στις εικόνες του χτες, όταν ήμουν παιδάκι και στην Ύδρα αυτές οι μέρες είχαν μια δική τους γνώριμη μυρωδιά. Θυμάμαι τα λουλούδια και το άρωμά τους όταν στόλιζα μαζί με τις φίλες μου τον επιτάφιο. Φέρνω στο μυαλό μου τον επιτάφιο του Αϊ Γιάννη στο Καμίνι να βυθίζεται νωχελικά στα νερά. 
Αναπολώ τη μυρωδιά του κεριού που λιώνει, τη λάμψη από τη φλόγα των λαμπάδων που «εύχονται» Χριστός Ανέστη, τα ζεστά φιλιά, τα βαρελότα που έμοιαζαν να σκιάζουν την περπατησιά μας στα καλντερίμια, το άγιο φως που με φούρια το τρέχαμε σπίτι και αφού σταυρώναμε πρώτα την πόρτα, το αφήναμε πάνω στο τραπέζι να φωτίσει τη μαγειρίτσα και τα κατακόκκινα αβγά.
Σκέφτομαι κι αυτούς τους δικούς μας ανθρώπους, παππούδες και γιαγιάδες, που σαν φιγούρες στέκονταν να μας προϋπαντήσουν και εμείς νομίζαμε ότι θα ήταν παντοτινοί...
Κι όταν την Κυριακή το αρνί γύρναγε στη σούβλα του, στο μυρωδάτο περιβόλι μας, άγγιζα τους λεμονανθούς και έλεγα κλείνοντας τα μάτια: «Το Πάσχα κατοικεί στην Ύδρα».
Απρίλιος 2008