Κάθε εποχή φέρνει μια ιδιαίτερη αίσθηση στο νησί μας. Ο ουρανός, η θάλασσα, τα χρώματα, οι γιορτές, οι άνθρωποι, όλα συνηγορούν σε μια μυθική μεταμφίεση της Ύδρας, που αναδύεται ζωντανή, αγνή, όμορφη και ξεχωριστή μέσα στη δίνη των αλλοτριωμένων καιρών.
Επέλεξα κάποια δημοσιευμένα μου κείμενα στη "Φωνή της Ύδρας" που αγγίζουν αλλά και δυναμώνουν την αγάπη και την αφοσίωση που τρέφουμε για τη θαλασσινή μας πατρίδα.
Ελένη Χρ. Χριστοδούλου
Ο Βοριάς που παραφυλάει
Τα παραθυρόφυλλα χτυπούσαν μεταξύ τους. Ξύπνησα, πριν καλά-καλά ξημερώσει, από τον ενοχλητικό θόρυβο. Αυτός ο δυνατός αέρας ο γεμάτος αγριάδα, κάνει και σήμερα την Ύδρα κάπως θυμωμένη και καθόλου επιεική.
Ξεκίνησα για να κατέβω κάτω στην παραλία. Όπως φυσάει όμως ο βοριάς, παραφυλάει να με ξαφνιάσει σαν βγαίνω από το μικρό στενό. Τώρα μοιάζει να με σπρώχνει πίσω, σαν να μη θέλει να φτάσω και να δω τη μεταμορφωμένη θάλασσα. Η άνιση διαμάχη μου με τον άνεμο εξελίσσεται σε άβολη αμηχανία.
Φτάνω στην παραλία και τα σημαιάκια που έμειναν να τη στολίζουν από τη γιορτινή παρέλαση, κυματίζουν ασταμάτητα. Η θάλασσα μανιασμένη κάνει τα ψηλά ιστία από τα κότερα να κινούνται ρυθμικά.
Στέκομαι σε κάποιο απάγγιο και περιμένω μια μικρή ανάπαυλα του ανέμου. Ο αγριεμένος όμως βοριάς, στέλνει την ορμή του σε θάλασσα και σε στεριά και επιβάλλει την παντοκρατορία του. Φασαριόζος όπως είναι, συνεχίζει τη φλύαρη διάθεσή του με τους περαστικούς, που ενοχλημένοι από το συνεχόμενο φύσημά του, δεν του αντιγυρίζουν ούτε μια καλημέρα.
Και όταν το απόγευμα βρίσκει το νησί με τα μποφόρ του εξασθενημένα, μια ευχάριστη αίσθηση έρχεται να συνεφέρει τον κόσμο από το ενοχλητικό αεράκι του βοριά. Είναι η σιγουριά, πως αύριο θα ξημερώσει μια αλλιώτικη ολοκάθαρη μέρα!
τεύχος Νοεμβρίου 2011
Μια φθινοπωρινή μέρα
Ο ήλιος το φθινόπωρο παύει, να είναι τόσο ζεστός κι έντονος. Το φως του απλώνεται στην Ύδρα απαλά και δεν τη χρυσίζει πια, αλλά της δίνει μια ήρεμη ασημένια εικόνα.
Μέσα από μια πάχνη, την υγρασία και τις δειλές ακτίνες του ήλιου, το πρωινό μοιάζει να ξυπνά με αργές κινήσεις. Τα ψαράδικα σπάνε τη μονοτονία, καθώς προσεγγίζουν στο λιμάνι, φέρνοντας το «πολύτιμο» εμπόρευμά τους.... Άνθρωποι βηματίζουν πάνω στις υγρές πλάκες, πηγαίνοντας προς το μέρος τους. Οι γάτες ανυπομονούν να φάνε κλεφτά τα «λάφυρά» τους. Τα ψάρια ολόφρεσκα έχουν ακόμα νωπά τα αποτυπώματα του ψαρέματος.
Η Ύδρα τελικά ξυπνά, καλημερίζοντας ένα ευχάριστο πρωινό του Οκτώβρη. Έρχεται σιγά-σιγά να ζεστάνει, απαλλάσσοντας από τη δροσερή αύρα που τόση ώρα η ζακέτα κρατούσε μακριά.
Την εικόνα της παραλίας που ξύπνησε πλέον, μαζί μ’ αυτήν την ήρεμη μοναχική, αλλά μοναδική νότα που προσφέρει το νησί μας, τη διαδέχεται τώρα το μεσημέρι. Λιγότερος πια ο κόσμος, μετρημένες οι κινήσεις. Η πολύβουη θερινή πραγματικότητα φαίνεται πως αραίωσε. Ο μεσημεριανός περίπατος έχοντας αποδιώξει τη ζέστη του καλοκαιριού, δείχνει απολαυστικός. Άλλη η αίσθηση, τα βήματα πιο ανάλαφρα, τα σκαλοπάτια πιο εύκολα στο ανέβασμα, η θάλασσα στο αγνάντεμά της διαφορετική.
Η επιστροφή στο σπίτι φέρνει κάτι από την πρωινή εικόνα στο πιάτο! Μια και τα ψάρια καλοτηγανισμένα μέσα σε μια πιατέλα μοσχομυρίζουν ευτυχία. Κουβέντες, γέλια, οικογενειακές στιγμές και για λίγο, αυτή η Υδραίικη εικόνα, αυθεντική και τόσο αγαπημένη, διώχνει μακριά τα προβλήματα...
Στο πλοίο της γραμμής
Όταν κάποτε το πλοίο της γραμμής έμπαινε στο λιμάνι, ένα παρατεταμένο δυνατό σφύριγμα του καπετάνιου ενημέρωνε λυτρωτικά για την άφιξη του καραβιού.
Ήταν μια άφιξη που περνούσε από σαράντα πραγματικά κύματα και σταθμούς μέχρι να φτάσουμε στην Ύδρα
.
Οι ώρες όμως που ξοδεύαμε στο καράβι και στους καναπέδες του, ήταν όντως μαρτυρικές και ανιαρές ή μήπως ήταν πιο ζεστές και προσιτές;
Καθώς πόσες και πόσες φορές δε συναντήσαμε φίλους και γνωστούς που κάναμε σε άλλα ταξίδια και πόσες φορές δεν κουβεντιάσαμε με ενδιαφέρον μ’ αυτούς και με τους συμπατριώτες μας.
Σ’ αυτή τη διαδρομή μάθαμε να ακούμε το διπλανό μας, να συζητάμε το πρόβλημά του, να υπομένουμε το ταξίδι, να χαμογελάμε στο παιδάκι που γκρίνιαζε, να κερνάμε μπισκότα την κυρία που κένταγε το πλεκτό της και που μέχρι τις Σπέτσες, θα το είχε ανεβάσει τόσο, που θα έμοιαζε πλέον με το μπροστινό μέρος μιας μπλούζας.
Μάθαμε να είμαστε πιο ανθρώπινοι, πιο καταδεκτικοί και να μοιραζόμαστε την αναμονή σαν μια όμορφη διαδικασία, κομμάτι της ζωής μας, που μας αποζημίωνε θαυμαστά, όταν φτάναμε στο νησί μας.
Άραγε πόσο μακριά από το χθες είναι το σήμερα που ο καθένας κρύβεται στην αριθμημένη θέση του και στην αριθμημένη ανωνυμία του; Αλλά και στη λιγόλογη διάθεση και επιθυμία του για εξωστρεφείς «άσκοπες» επαφές.
Τεύχος Αυγούστου 2011
Είναι καλοκαίρι και η Ύδρα τον Ιούνη φαίνεται να σε παίρνει από το χέρι και να σου αποκαλύπτει τη σαγηνευτική της φύση. Σ’ ένα πανέρι που μοσχοβολάει θάλασσα, βλέπω λογιών-λογιών ψάρια να συνωστίζονται χωρίς διακρίσεις και σειρά. 
Τα παρατηρώ να μεταμορφώνονται σε ασημένια λαχτάρα που σπαρταράει. Να διεκδικούν τη φυγή με μάτια καθάρια και λέπια διάφανα.
Έτσι τυλιγμένα με θαλασσινή αλμύρα και υπέροχη ευωδιά, μοιάζουν δελεαστικά αλλά όμως και παγιδευμένα.
Παράμερα στέκουν πάνω στις πλάκες τα δίχτυα, σχεδόν αδειανά με φορεμένα καλαδούρια και βαρίδια. Πάνω τους φαίνεται πως ζει ακόμα ένας ιππόκαμπος σαν λάφυρο ξεχασμένο.
Μοιάζει κρυμμένος κι άκαμπτος να προσπαθεί να λησμονήσει. Διώχνει μακριά τη βραδινή εικόνα, τότε που με νωχελικές κινήσεις το μεθυστικό κίτρινο πέπλο σφράγισε την ελευθερία του.
Μέσα του δείχνει να ελπίζει καθώς μια ανάσα δίπλα του απλώνεται η θάλασσα. Η θάλασσα που τον μαγνητίζει και τον ελκύει. Που μαζί με το ελαφρό κύμα και το αεράκι, φτάνει και η αύρα της που τον αγγίζει και τον ανασταίνει!
Τεύχος Ιουνίου 2011
Το καλωσόρισμα της Άνοιξης
Η Φύση μας «χάρισε» τέσσερις εποχές που κάθε χρόνο εμπνέουν ξεχωριστά τη διάθεσή μας. Η Άνοιξη έρχεται στην Ύδρα γεμάτη χρώματα. Αναγεννιέται σαν μια ζωγραφιά που η γη της φωτίζεται ξαφνικά κι από το μουντό και βροχερό του χειμώνα, παίρνει το κίτρινο, το ζωηρό πράσινο, το κόκκινο και το πολύχρωμο που ευφραίνει το βλέμμα και την ψυχ
ή. Σαν μια εικόνα που πλέον δείχνει να παίρνει ζωή και ήχο με τα χελιδόνια, που φαίνονται να διασκεδάζουν με τα κελαηδίσματά τους. Χτίζουν υπάκουα φωλιές και ακούγονται σαν να γελάνε περιπαιχτικά, διασχίζοντας μυρωδάτες δέσμες λουλουδιών που στολίζουν βράχια και χωματένιους δρόμους. Πετώντας ψηλά στον ουρανό, τα χελιδόνια κάπου συναντούν τον κούκο που με τη χαρακτηριστική του φωνή, τους θυμίζει πως αυτός ποτέ δεν πρόκειται να χτίσει καμιά φωλιά!
Προσπερνώντας τον ανέμελο κούκο και κάτω εκεί, μια ανάσα από τη γαλάζια θάλασσα, νιώθουν μια παρέα μικρών παιδιών που τους φωνάζει: «Ήρθαν τα χελιδόνια, ήρθε η Άνοιξη!!». Τα παιδιά κρατώντας αγκαλιές από κίτρινες μαργαρίτες, στηλώνουν τα μάτια τους στον καταγάλανο ουρανό, εκεί όπου πετούν χαρούμενα τα χελιδόνια. Τότε χαμογελούν στα πουλιά με το δεδομένο της ευτυχίας, του να ζεις σ’ έναν τόπο, στον οποίο νιώθεις το ξεφάντωμα της φύσης σ’ όλες του τις εποχές.
Λόγια ανείπωτα
Με ξύπνησε μια θυμωμένη βροχή. Από τις γρίλιες αφηνόταν δειλά ένα σκοτεινό φως, ίδιο χρώμα με το αξημέρωτο. Το ρολόι ήταν το μόνο που μαρτυρούσε την ώρα κι έλεγε πως ήταν πρωί. 
Άνοιξα διάπλατα το παράθυρο και η Ύδρα φάνηκε απόλυτα σοβαρή και λιγομίλητη μέσα στη δροσισμένη της σκούρα όψη. Συνέχιζε να βρέχει και κατρακυλούσαν τα νερά στα σκαλοπάτια ρυθμικά, σαν να βιάζονταν κάπου να πάνε. Οι πλάκες γυάλιζαν και είχαν κάτι από τη λάμψη του μέταλλου. Από τον κήπο η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μαζί με τις στάλες της βροχής, έσβηναν τα ζωντανά αποτυπώματα που μέρες τώρα άφηναν οι Αλκυονίδες.
Άκουγες κι έβλεπες μαζί, βήματα που κατηφόριζαν τα σκαλιά, μικρές λακκούβες με νερό που ξάφνιαζαν ρούχα και μπότες, ομπρέλες που σκέπαζαν πρόσωπα και αισθήματα.
Παρατηρούσες γάτες ακίνητες και κουρνιασμένες σε βέβαιο μέρος και ένιωθες αυτή την απροσδιόριστη αύρα της βροχής, που έχει τη γοητεία της αναμονής.
Πάντα περιμένεις να κωπάσει, επιθυμώντας την ηλιόλουστη θωριά του τοπίου, που εύχεσαι να φανεί σύντομα, για να σκουντήσει ευχάριστα και ομιλητικά τη διάθεσή σου. Μια και νωρίτερα, το μόνο που αισθανόσουν ήταν πως τα λόγια σου, πριν καν εκφραστούν, τα ’παιρνε μαζί της η μπόρα.
Φεβρουάριος 2011
Kαμπάνες που ηχούν χαρμόσυνα!
Άλλη μια χρονιά έρχεται με βήματα γοργά, για να αρχίσει να ξετυλίγει τις δικές της εικόνες και τις δικές της αναζητήσεις. Μέσα σ’ ένα χείμαρρο γενικών προβλημάτων που συντελούν σ’ έναν ψυχοφθόρο εσωτερικό μαρασμό, εμείς ας ψάξουμε αισιόδοξα, να βρούμε αυτό που μας ευχαριστεί κι αυτό που μας γεννά έντονα συναισθήματα, ξαφνιάζοντάς μας θετικά.
Ας αφήσουμε το αεράκι της καρδιάς μας, να αγγίξει τις καμπάνες της ψυχής μας και να τις δονήσει στην αρχή λίγο ελαφρά, σκορπώντας χαρούμενους ήχους ξυπνήματος. Ήχους που στη συνέχεια θ’ αρχίσουν να δυναμώνουν και να παίρνουν αυτήν την ισχυρή ταυτότητα ενέργειας και θέλησης για ζωή.
Θα είναι μια ζωηρή σύνθεση ψυχικής ανάτασης, από τις καμπάνες που ξεσηκώνουν, που πλημμυρίζουν και διαχέουν μια μεταδοτική ευτυχία!
Ας ηχήσουν για την Ύδρα μας, αλλά και για τον καθένα μας χωριστά, καμπάνες γιορτινές και ας είναι μια χρονιά αναγέννησης, προόδου, ανάπτυξης κι επικοινωνίας γεμάτη από υγεία, χαρά, ευτυχία και αγάπη.
Ιανουάριος 2011
Καινούρια μέρα χάραξε
Έμοιαζε ατέλειωτος ο χρόνος που στεκόμουν στο παράθυρο και αγνάντευα την ίδια μουντή εικόνα. Ένα σύννεφο βαρύ έβαφε γκρίζα την Ύδρα και σκούραινε την όμορφη όψη της.
Κάποια στιγμή ένας άνεμος δυνατός εναντιώθηκε ορμητικά στην παντοκρατορία που το σύννεφο είχε επιβάλλει. Εκείνο τραβήχτηκε γρήγορα μακριά. Μ’ αυτό το πληθωρικό ξέσπασμα του ανέμου φάνηκε να προβάλλεται η Ύδρα μέσα σε μια υπέροχη διαύγεια, σαν να ήρθε το τέλος μιας εποχής που τώρα στάθηκε ολότελα πίσω.
Το πρωί ξημέρωσε μια λιακάδα που ξύπνησε ξεχασμένα όνειρα! Ένας ήλιος φωτεινός, ζεστός κι έντονος φόρτωσε στις ακτίνες του χαμόγελα και ανάσες! Ανέτειλε μαζί μ’ έναν αέρα αλλαγής και με μια υπέροχη διάθεση για ζωή. Χρωμάτισε αισθήσεις και συναισθήματα και γέμισε με την πεποίθηση πως μπορεί να κρατήσει τη λάμψη του και να γεμίσει την Ύδρα με φως κι ελπίδα. Μ’ έκανε να νιώσω, πως μπορώ να αγγίξω σήμερα την αισιοδοξία του και αύριο την αλήθεια του.
Δεκέμβριος 2010
Ύδρα είναι το όνομά μου! 
Όλοι το λένε πως είμαι όμορφη. Ύδρα είναι το όνομά μου. Όνομα μικρό αλλά τόσο λαμπερό! Η φήμη μου απλώνεται στα πέρατα του κόσμου μαγικά και γοητευτικά.
Θα ’λεγε κανείς πως σίγουρα όλοι οι δικοί μου άνθρωποι θα μ’ έχουν στα ώπα-ώπα, θα μ’ αγαπούν και θα με φροντίζουν. Όμως το μόνο που ακούνε τα αφτιά μου συνέχεια στις εκλογές, είναι ποιον τους ... συμφέρει να ψηφίσουν! Κάθε φορά, ενώ ελπίζω ν’ ακούσω ότι θ’ αλλάξει η ζωή μου προς το καλύτερο, το μόνο που αφουγκράζομαι είναι οι χάντρες ενός κομπολογιού που χτυπάνε βαρύγδουπα, μετρώντας ψήφους ή μάλλον... κουκιά.
Κάτι επίσης που με στεναχωρεί αφάνταστα, είναι πως κάποιοι άνθρωποι διεκδικούν σίγουρες θέσεις, άλλοι έχουν μοναδικό κίνητρο να ψηφίσουν το θείο, τον κουμπάρο, το συγγενή και άλλοι πάλι ψάχνουν ευκαιρία για να βολευτούν. Α! Ξέχασα και κάπου ίσως στην άκρη παραγκωνισμένη, να βρίσκομαι κι εγώ, σε ρόλο κομπάρσου!
Κοιτάξτε με σας παρακαλώ για λίγο στα μάτια! Οι εκλογές γίνονται για μένα, όχι για τις φιλοδοξίες σας. Εσείς θα πρέπει να λογαριάζετε το δικό μου καλό και τη δική μου πρόοδο! Ας γίνει επιτέλους κατανοητό, πως το μόνο που οφείλετε να σας ενδιαφέρει, δεν είναι τα συμφέροντά σας, αλλά η ξεκάθαρη ευημερία και ισονομία πάνω στον όμορφο αυτόν τόπο που λέτε πως αγαπάτε, που λέτε πως πονάτε!
Αποδείξτε το λοιπόν, θα σας περιμένω!
Νοέμβριος 2010
Το ξέφωτο που αναζητάς! 
Εκείνο το Σάββατο ήταν βροχερό. Φτάσαμε το πρωί στην Ύδρα και ποτάμι κατέβαιναν τα νερά στην παραλία. Μπήκαμε σ’ ένα στενό για να πάρουμε άλλο μονοπάτι που θα μας έβγαζε στον προορισμό μας.
Το να τρυπώνεις σε απίθανα μέρη εν ώρα ανάγκης, σε κάνει σαν τον ταχυδαχτυλουργό που παίζει στα δάχτυλα έμπειρα κόλπα.
Αυτά τα στενάκια που μετά βίας σε χωράνε, είναι τόσο χαρακτηριστικά και οικεία εδώ.
Βλέπεις καμιά φορά κάποιον να προχωρά και από πίσω το τρόλει-βαλίτσα να πηγαίνει και να έρχεται στις πλάκες χοροπηδώντας. Άλλες πάλι βολιδοσκοπείς αν περνάς ή δεν περνάς ανάμεσά τους.
Αυτά τα ιδιόμορφα ανήλιαγα σοκάκια, μοιάζουν λίγο σαν παιχνίδι. Σαν να διασχίζεις δηλαδή ένα λαβύρινθο όπου πέτρινοι τοίχοι υψώνονται και παράθυρα στέκουν πότε κλειστά και πότε μοναχικά αγναντεύοντας ανύπαρκτη θέα.
Σ’ αυτά τα γνώριμα σοκάκια που από παιδιά τριγυρνάμε, που γάτες σεργιανούν αμέριμνες και που ο αέρας τρυπώνει εκεί για να ξεκουραστεί έστω και για λίγο, εκεί σ’ αυτά τα στενά η αίσθηση της απομόνωσης είναι διάχυτη.
Μοιάζει με το παραβάν που σε κλείνει για λίγο και σε φέρνει αντιμέτωπο με την κάλπη, αντιμέτωπο με τον εαυτό σου. Σκέψη, υπευθυνότητα και έγνοια για την Ύδρα είναι το μόνο που χρειάζεται. Κάπου στο βάθος του στενού άλλωστε, υπάρχει πάντα ένα ξέφωτο!
Πώς πέρασα το καλοκαίρι μου...
Η θάλασσα είναι γαληνεμένη και το σκάφος, τής κάνει ανέμελα μια χαρακιά, που όμως γρήγορα επανέρχεται στα κανονικά της. Ήλιος, πολλή ζέστη, μάτια που από την αντηλιά δυσανασχετούν, νηφάλια μεταξύ μας κοιτάγματα, παραλίες που σιγά-σιγά μένουν πίσω και η σιγουριά του βαρκάρη που τιθασεύει έμπειρα τη βάρκα πάνω στ’ απόνερα που άφησαν τα μεγαλύτερά του σκάφη.
Μ’ έναν ελιγμό προσεγγίζει την παραλία! Καθάρια Υδραίικα αγαπημένα νερά, βράχοι καφεκόκκινοι, πέτρες «κακοτράχαλες» που δυσκολεύουν τα πέλματά μας και τέλος η απόλυτη άφεση στο νερό κι αυτή η αλμυρή λαχτάρα να επιθυμείς να χαρείς αυτήν την υδάτινη άπλα και να σταματήσει εκεί το ρολόι του χρόνου.
Ας περιμένει ο Σεπτέμβρης λίγο τη φθινοπωρινή του διάθεση και ας παρατείνει διακοπές, μπάνια και παιχνίδι, έστω μέχρι ν’ ανοίξουν τα σχολεία.
Γιατί εκεί πάνω στα θρανία, κάτω από την πρώτη αράδα που θα λέει «Πώς πέρασα το καλοκαίρι μου», ένα παιδί θα σκύβει λίγο αφηρημένο πάνω σ’ ένα φύλλο χαρτί. Τότε με το μολύβι του καλοξυσμένο κι ολοκαίνουριο, θα φέρνει στο μυαλό του ακόμα το κεφάτο καλοκαίρι και θα κάνει «τρόπαιό» του, τις όμορφες παραλίες και τη νησιώτικη αύρα τους.
Σεπτέμβριος 2010
Φτου ξελευτερία για όλους! «Φτου και βγαίνω», άκουσα ένα παιδί να φωνάζει στην πλατεία του «Ξενία». Γύρισα ξαφνιασμένη σαν να μου ξύπνησε τα δικά μου παιδικά χρόνια κι έπρεπε να κρυφτώ γρήγορα κάπου κι εγώ. Το αγόρι άρχισε να παρατηρεί γύρω του για να βρει που κρύβονται οι φίλοι του και να ενθουσιαστεί μαρτυρώντας τους. «Φτου Νίκο», «Φτου Γιώργο» φώναξε.
Πίσω από ένα τοιχάκι ξεχώρισα ένα κορίτσι που κρυβόταν και δεν είχε ακόμα βρεθεί. «Κρύψου καλά» της ψιθύρισα συνωμοτικά… Πίσω από μια λεμονιά ξεπρόβαλε ένας ακόμη παίκτης και τρέχοντας αιφνιδίασε αυτόν που τα φυλούσε. «Φτου για μένα!» είπε με τον αέρα του νικητή. 
Παιχνίδι αιφνιδιασμού, ταχύτητας και καλής παρατηρητικότητας σκέφτηκα. Σπουδαία η απλότητα του «κρυφτού» που στα τόσα χρόνια αντέχει και διασκεδάζει την καλοκαιρινή παρέα των παιδιών από το τίποτα.
Έφυγα κατηφορίζοντας για την παραλία, παίρνοντας μαζί μου την εικόνα των παιδιών, ενώ άκουγα στο βάθος την κοριτσίστικη φωνή να ξεσπαθώνει: «Φτου ξελευτερία για όλους».
Ένας βασιλικός ευώδιαζε στο πέρασμά μου καμαρωτός, ψηλά σ’ ένα φρεσκοβαμμένο πρεβάζι. Μια μπουκαμβίλια με το υπέροχο χρώμα της είχε ξεπροβάλει απαιτητικά από έναν κήπο διεκδικώντας τα βλέμματα.
Ο καλοκαιρινός περίπατος μέσα σε λίγα λεπτά μου είχε θυμίσει εικόνες, μυρωδιές και αναμνήσεις από την Ύδρα που μεγάλωσα και μεγαλώνω, από την Ύδρα που αποζητά ακόμα το άρωμα της νιότης της.
Αύγουστος 2010
Η Ύδρα από ψηλά
Σήμερα κάτι με κάνει να θέλω να ξεφύγω από το πολυάσχολο βουητό και την πρωινή κίνηση της παραλίας, όπου τουρίστες με μια φωτογραφική μηχανή εκδηλώνουν το θαυμασμό τους, αποσπώντας υπέροχες στιγμές!
Κάτι με κάνει να θέλω να τους φωνάξω: " -Ε, εσείς έχετε λίγη ώρα; " Ακολουθήστε με εκεί στα ψηλά της Ύδρας και θα σας δοθεί η ευκαιρία να βγάλετε τις πιο συναρπαστικές φωτογραφίες της ζωής σας!
Όχι, όχι δεν υπερβάλλω. Ποιος δε θα ’θελε να σκαρφαλώσει αργά-αργά, μετρώντας πολλά-πολλά σκαλιά και βλέποντας τα χνάρια που άφησε πίσω του, να σφραγίζουν σταθερά την απόφαση που πήρε ν’ αγγίξει… τον ουρανό! Και σαν φτάνεις εκεί ψηλά στο βουνό, έχοντας ξεμακρύνει από τα τελευταία ανηφορικά και απαιτητικά σπίτια, η θέα που αντικρίζεις στα χαμηλά σου -με την Ύδρα πιάτο στα πόδια σου, τις κεραμιδένιες στέγες, το ακτινοβόλο λευκό και τη θάλασσα απέραντο μπλε- σε καθηλώνει εκστατικά! Εκεί ακόμα και η ζέστη που σε τυλίγει, γίνεται χαρούμενος άθλος, γίνεται φίλη καρδιακή που σε συντροφεύει στα μονοπάτια σου!
Χρειάζεται φωτογραφική μηχανή τελικά ή αρκεί να αφουγκραστείς την ηρεμία, ν’ αφεθείς στο μεγαλείο του φυσικού τοπίου και να γεμίσεις τη σκέψη σου με όμορφες εικόνες σαν ζωγραφιές κεντημένες;
Εκεί στα ψηλά… είναι σαν να ακουμπάς το γαλάζιο τ’ ουρανού, σαν να βουτάς από μακριά στην απέραντη θάλασσα. Μοιάζει να διαφεντεύεις τα πολύχρωμα σπίτια, να πειράζεις τα φύλλα των δέντρων και να περιμένεις να δώσεις στον πίνακα που απολαμβάνεις, την τελευταία δική σου χρωματική πινελιά!
Ιούλιος 2010
Ο γλάρος της γαλήνης
Στέκεται στην κορφή του μικρού βράχου που λούζει το κύμα και μ’ ένα βλέμμα έντονο αλλά ήρεμο, κοιτάζει γύρω του.
Διακρίνονται τα ανοιχτόχρωμα μάτια του, που τα διαχωρίζει ένα λεπτό κόκκινο περίγραμμα. Είναι αυτός που είδα πριν από λίγο μέσα στη Χώρα και στην παραλία να αρπάζει το ψάρι από τα κίτρινα δίχτυα; Είναι εκείνος που πέταγε ψηλά σαν να καμάρωνε την ώρα που τον φωτογράφιζα με φόντο τη λαμπερή Ύδρα ή είναι ο ίδιος που ακροβατούσε περίτεχνα στο κατάρτι ενός σκάφους;
Όποιος κι αν είναι, έτσι λευκός με γκρίζες αποχρώσεις στα φτερά του, πέταγμα αρχοντικό και ράμφος πορτοκαλοκίτρινο, είναι ο γλάρος αυτός, που συνοδεύει ευχάριστα τις βόλτες, το κολύμπι και τις αποδράσεις μας.
Ο γλάρος που στην καλοκαιρινή και αγαπημένη Ύδρα, που την αγκαλιάζει η φύση πλουσιοπάροχα, έρχεται μαζί με τις όμορφες θαλασσινές στιγμές -με την αρμύρα αγκαλιά και τον ήλιο παρέα- να μας γεμίσει με ευτυχία και γαλήνη.
Ιούνιος 2010
Το αγνάντεμα της φύσης
«Καλωσόρισες Άνοιξη» διαλαλούν τα πουλιά, φτερουγίζοντας ψηλά στον καταγάλανο ουρανό. Σηκώνω τα μάτια και θαυμάζω την ελευθερία τους, τη χαρά και την απέραντη θαλασσιά άπλα που γεύονται. Υψώνονται, χαμηλώνουν και χορεύουν ανενόχλητα πάνω από τα σπίτια, τα αρχοντικά, την πολύχρωμη αυτή θεατρική μας πολιτεία, που η θάλασσα τη χαϊδεύει ολόγυρα. 
Και σαν φτάνουν στο Καμίνι, περνούν από το Βλυχό, κοιτούν χαμηλά τα Καπόνια στις Πλάκες και πανηγυρίζουν σε μια φύση που μοσχοβολάει από βιολέτες. Τα λουλούδια χρωματίζουν το τοπίο που τα πουλιά χαίρονται, με το κίτρινο της μαργαρίτας, το κόκκινο της παπαρούνας και το πράσινο της μυρωδάτης άνοιξης.
Ο ήλιος χαρίζει φως και ευτυχία στη λουλουδένια γη. Η θάλασσα παίρνει το χρώμα της ανοιξιάτικης νηνεμίας και τα πουλιά πετούν, ερωτοτροπώντας πειρακτικά το ένα με τ’ άλλο, κερνώντας υποσχέσεις.
Η γαλήνη κλέβει το μοβ από το μπουζάκι και κατρακυλάει στην άκρη του γκρεμού ν’ αγγίξει τη θάλασσα. Εκεί ο ήχος του κύματος που σκάει στο βράχο, τρομάζει τα πουλιά που πετούν τώρα ψηλότερα και διεκδικούν το αγνάντεμα της φύσης, μέσα σε μια πανδαισία ονείρου και ευτυχισμένων εντυπώσεων.
Τεύχος Μαρτίου 2010
Η όψη του Σεπτέμβρη
“Ραντεβού το Σεπτέμβρη” έγραφαν στην πόρτα τους παλιότερα, τα χειμερινά σινεμά σ’ ένα λευκό χαρτί με έντονα γράμματα στο χέρι. Από τότε σαν μαθήτρια σκεφτόμουν πως ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που όλοι επιστρέφουμε στα καθήκοντά μας. 
Στην Ύδρα όμως η όψη του Σεπτέμβρη έχει ακόμα το χρώμα της ξενοιασιάς. Κόσμος πάει και έρχεται, η παραλία πάλλεται στους έντονους τουριστικούς ρυθμούς, κότερα και σκάφη την προσεγγίζουν, ενώ εκθέσεις και εκδηλώσεις ακόμα καλά κρατούν.
Είναι όμορφη αυτή η νησιώτικη διάθεση με το καλοκαίρι που αργεί να τελειώσει, δίνοντας παράταση στις διακοπές μας.
Άλλωστε ο χειμώνας που καιροφυλαχτεί, μας θυμίζει πως οι μέρες που θα έρθουν με φουρτούνες και χωρίς πλοίο, δε θα είναι ό,τι καλύτερο για την καθημερινότητα των κατοίκων.
Μέσα σε μια υπέροχη, αγαπημένη ατμόσφαιρα με άπλετο φως και αλμύρα, η Ύδρα μας καλεί κι αυτό το μήνα να την απολαύσουμε.
Σεπτέμβριος 2009
Κάποτε στις Πλάκες του Βλυχού
Οι αναμνήσεις κατοικούν στο μυαλό μας σαν κάτι ήδη «φορεμένο» κι επομένως γνώριμο. Πολλές φορές λοιπόν, πιάνουμε τον εαυτό μας να γυρνάει πίσω στην ασφάλεια του χθες και ειδικά σε περιόδους που είχαμε ζήσει όμορφες στιγμές.
Τώρα που καλοκαίριασε, μαζί με τον νέο ηλιόλουστο Ιούνη μια αύρα βλυχιώτικη έρχεται να με πάει ποδαρόδρομο μέχρι τις Πλάκες, φορώντας μου τα παιδικά παπούτσια.
Ένας χείμαρρος συναισθημάτων, αγνών και ανεπιτήδευτων, σχεδιάζει πάλι στη μνήμη μου το σπιτάκι που μέναμε στις Πλάκες.
Με τη βεράντα του, τον τραυματισμένο γλάρο που μας έκανε παρέα, τις φωνές, τα γέλια και τα τραπεζώματα -ακόμα και σε περαστικούς- και με τα ψάρια που μας έπιανε ο πατέρας μου, με μια μικρή-μικρή βαρκούλα, που στο παιδικό μου μυαλό τότε φάνταζε μυθική.
Με τις δυσκολίες μιας ζωής σχεδόν πρωτόγονης, χωρίς νερό και ανέσεις, αλλά με την ευχαρίστηση της κάθε στιγμής, που έδειχνα να απολαμβάνω γαλήνια και φυσικά, όπως το βότσαλο που το λούζει το κύμα. Τότε που το βουητό μιας βάρκας που ερχόταν από τη Χώρα, ξυπνούσε τη μεσημεριανή ηρεμία μου και μαζί μ’ αυτήν, την περιέργεια για το ποιος μας έρχεται.
Εκεί που μαζί με τους γείτονές μας νιώθαμε σαν μια οικογένεια και μοιραζόμασταν σκέψεις, παιχνίδια και σχέδια.
Στις Πλάκες που ένα απλό κοίταγμα στον ορίζοντα και τη θαλασσινή απεραντοσύνη έμοιαζε με ονειροπόληση μιας ζωής γεμάτης από φλύαρα μηνύματα ευτυχίας.
Ιούνιος 2009
Το φως της Ύδρας
Φ έ τ ο ς η Άνοιξη που αγαπάει τον Απρίλη, του χάρισε και πάλι το Πάσχα! Μέσα λοιπόν, στις καλοσυνάτες μέρες της, που η φύση γλεντάει ορμητικά, παίζοντας με γη, θάλασσα και ουρανό, θα έχουμε και το ευχάριστο συναπάντημα φίλων και γνωστών στο νησί μας. Γιατί Πάσχα και Ύδρα είναι ένα!
Η ανθισμένη πασχαλιά και οι κήποι που ευωδιάζουν, τα καλντερίμια και τα στενά, η καλοσύνη στις ψυχές των ανθρώπων, όλα μοιάζουν με αυτό το καθάριο κι άπλετο φως της ημέρας, που χτυπάει πάνω στους κατάλευκους τοίχους των σπιτιών και σε ζαλίζει.
Είναι όμορφη αυτή η λιακάδα που η διακριτική της ζεστασιά σου φέρνει μια θεία ευτυχία.
Και γνωρίζεις καλά, πως μέσα στο τρεχαλητό της ζωής που σε παρασύρει σε μονοπάτια μονότονα, χωρίς ουσιαστικά να «ζεις», η Ύδρα σου δίνει μύριες χαρούμενες στιγμές για να την αγαπάς και είναι κομμάτι του εαυτού σου, που χωρίς αυτό δε θα ήσουν εσύ!
Κι είναι πράγματι ανάταση ψυχής το Πάσχα στην Ύδρα.
Κι είναι πράγματι η δικιά μας ζωή τόσο Υδραίικα δεμένη, σε μια ασημένια κλωστή, τόσο γερή και ανθεκτική, που κανείς δεν μπορεί να σπάσει και κανείς άλλος δεν μπορεί να νιώσει!
Απρίλιος 2009
Το Πάσχα κατοικεί στην Ύδρα
Ό τ α ν πλησιάζει το Πάσχα πάντα το μυαλό μου τρέχει στις εικόνες του χτες, όταν ήμουν παιδάκι και στην Ύδρα αυτές οι μέρες είχαν μια δική τους γνώριμη μυρωδιά. Θυμάμαι τα λουλούδια και το άρωμά τους όταν στόλιζα μαζί με τις φίλες μου τον επιτάφιο. Φέρνω στο μυαλό μου τον επιτάφιο του Αϊ Γιάννη στο Καμίνι να βυθίζεται νωχελικά στα νερά.
Αναπολώ τη μυρωδιά του κεριού που λιώνει, τη λάμψη από τη φλόγα των λαμπάδων που «εύχονται» Χριστός Ανέστη, τα ζεστά φιλιά, τα βαρελότα που έμοιαζαν να σκιάζουν την περπατησιά μας στα καλντερίμια, το άγιο φως που με φούρια το τρέχαμε σπίτι και αφού σταυρώναμε πρώτα την πόρτα, το αφήναμε πάνω στο τραπέζι να φωτίσει τη μαγειρίτσα και τα κατακόκκινα αβγά.
Σκέφτομαι κι αυτούς τους δικούς μας ανθρώπους, παππούδες και γιαγιάδες, που σαν φιγούρες στέκονταν να μας προϋπαντήσουν και εμείς νομίζαμε ότι θα ήταν παντοτινοί...
Κι όταν την Κυριακή το αρνί γύρναγε στη σούβλα του, στο μυρωδάτο περιβόλι μας, άγγιζα τους λεμονανθούς και έλεγα κλείνοντας τα μάτια: «Το Πάσχα κατοικεί στην Ύδρα».
Απρίλιος 2008