Greek English

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017     

undefined

Το ποίημα της ζωής μας

Σεπ 20, 2017, 10:47

 

Της Ελένης Χριστοδούλου

Κάθε μέρα που περνάει, ο ήλιος χαμηλώνει τη δυνατή του ένταση, και όπως η φύση το ορίζει, οι μέρες δίνουν αργά-αργά το χέρι στο Φθινόπωρο. Δε θα είναι καθόλου εύκολη η προσαρμογή μας στις διαφορετικές αυτές νότες του Σεπτέμβρη, όπου η ανάπαυλα θα είναι πλέον παρελθόν. Οι αλλιώτικες αυτές νότες που τώρα ακούγονται παράφωνα, κουβαλάνε για πολλούς την επιστροφή σε άλλους ρυθμούς μακριά από τη θάλασσα και μακριά από το νησί μας. 

Όλα τα ωραία δυστυχώς δεν κρατάνε για πολύ. Φέρουν όμως συχνά την εύνοια της μνήμης, που έρχεται και ξανάρχεται για κάποιο διάστημα σχεδόν θαυματουργικά για να μας θυμίσει τις ξένοιαστες μέρες της καλοκαιρινής Ύδρας.

Μαζί με τη μνήμη ξεπηδούν μυριάδες εικόνες, που άλλοτε απαθανάτισε η σκέψη μας και άλλοτε η φωτογραφική μας μηχανή.
Μια εικόνα που κράτησα και παίρνω μαζί μου την ώρα της δουλειάς ή κάποιες ώρες που το μυαλό ζητάει καταφύγιο ηρεμίας και ευδαιμονίας, είναι την ώρα που το μεσημέρι ο ήλιος φωτίζει τη θάλασσα και αυτή λαμπυρίζει. Σαν ένα παιχνίδι ανάμεσα στους δύο μοιάζει όλη αυτή η εικόνα. Σαν μια γιορτή που το γαλανό της θάλασσας ντύνεται με το ατλαζένιο πανωφόρι του. Τότε που οι αντανακλάσεις των ακτίνων του ήλιου μεταμορφώνονται πάνω της, σαν διαμάντια που την αγκαλιάζουν πέρα-πέρα, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας. Είναι σαν παιχνίδισμα άπιαστων διαμαντιών στην επιφάνεια της θάλασσας, που πότε φεγγίζουν εδώ και πότε εκεί. Σαν λαμπεροί κρύσταλλοι που φευγαλέα μπορείς για λίγο να τους δεις αλλά όχι να τους αγγίξεις.
Αυτή η μαγική εικόνα του λαμπυρίσματος της θάλασσας με τις διαμαντένιες ανταύγειες, με φόντο τις ομορφιές της Ύδρας περιγράφουν λιτά το ποίημα της ζωής μας. Δίνουν φως και δύναμη στα λόγια μας και μια χαρά αυθόρμητη σαν το αθώο «κελάρυσμα» των παιδιών.

exodos ydra

newsletter

Η Επικαιρότητα της Ύδρας στo email σας