Greek English

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017     

undefined

Κάθε νέος χρόνος σηματοδοτεί μια αφετηρία πολλών στόχων. Συνήθως με την αυγή κάθε νέου χρόνου, μας ξυπνούν όνειρα, προσδοκίες και ελπίζουμε να καταπιαστούμε με νέα ενδιαφέροντα, δραστηριότητες ή και να κάνουμε όσα παραλείψαμε τα προηγούμενα χρόνια. Όμως είναι πράγματι λυπηρό, πως οι καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως πολίτες μιας «λαβωμένης» χώρας, μας ωθούν πολλές φορές στο μαρασμό.

 

Κάνοντας μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία, ξεφυλλίζω τα πολύχρωμα γυαλιστερά βιβλία των Χριστουγεννιάτικων εκδόσεων για τα μικρά παιδιά. Εικονίζουν στολισμένα δέντρα, ελαφάκια, καλικάντζαρους, τροφαντούς Άγιους Βασίληδες και φανταχτερά ζωγραφιστά λαμπιόνια. Εδώ βρίσκεται ένας κόσμος γεμάτος χαρά, ξενοιασιά και φαντασία. Οι εικόνες συχνά ξεπηδούν μέσα από χάρτινες κατασκευές και ζωντανεύουν μαζί με τις λέξεις το Πνεύμα των Χριστουγέννων.

Λίγες μέρες πριν έρθει ο Οκτώβρης μια νυχτερινή βόλτα κάτω στην παραλία του νησιού μοιάζει να έχει πια έναν αλλιώτικο χαρακτήρα.

Η Ύδρα με τα πολυτελή κότερα, τα έντονα φώτα ολόγυρα και τους διαβάτες να πηγαινοέρχονται, έχει ήδη κλειστεί στο σεντούκι της, για να επανέλθει δυναμικά όταν ξανάρθει το κατακαλόκαιρο.

Της Ελένης Χριστοδούλου

Πανσέληνος χθες βράδυ στο Βλυχό και το φεγγάρι χρύσωσε τα σπίτια από ψηλά αλλά και τη θάλασσα με μια απόκοσμη κρυφή γοητεία. Ήρθε η στιγμή που κυρίευσε τα πάντα γύρω του με το μυστηριακό του πέπλο. Από την αναμονή της κάθε νύχτας που μεγάλωνε τη θωριά του και πλησίαζε ολοένα στο γέμισμά του, ήρθε η ώρα που η δύναμή του, γέμισε το πυκνό σκοτάδι των ηττημένων αστεριών με τη μοναδική του λάμψη.

Περπατώντας από τον πάνω δρόμο του Καμινιού προς τον Βλυχό, στο πέρασμά μου διέκρινα μια πολυκαιρισμένη πόρτα, που το χρώμα της είχε πια αφεθεί στο γκρίζο. Μ' ένα μαδέρι της ξεκολλημένο από πάνω μέχρι κάτω, άφηνε μια χαραμάδα φωτός ελεύθερη στη θέα που ερμητικά η πόρτα έκλεινε πίσω της.

Πλησίασα τη χαραμάδα της πόρτας και τη φωτεινή της φάσα και την ίδια ώρα έμεινα να απολαμβάνω αυτό που προβαλλόταν σαν θέμα μακρόστενου κάδρου και άφησα να με συνεπάρει η ευλογημένη γαλήνη του σιωπηλού Υδραίικου τοπίου.

 

 Οι αναμνήσεις κατοικούν στο μυαλό μας σαν κάτι ήδη «φορεμένο» κι επομένως γνώριμο. Πολλές φορές λοιπόν, πιάνουμε τον εαυτό μας να γυρνάει πίσω στην ασφάλεια του χθες και ειδικά σε περιόδους που είχαμε ζήσει όμορφες στιγμές.

exodos ydra

newsletter

Η Επικαιρότητα της Ύδρας στo email σας