Η πρώτη θέση της Ύδρας ανάμεσα στα καλύτερα νησιά της Ευρώπης για το 2026, στα Readers’ Choice Awards του Condé Nast Traveller, είναι μεγάλη τιμή. Πίσω της όμως υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν χωρά σε καρτ ποστάλ. Σε πολλά τεύχη μας έχουμε κάνει ερωτήματα για το πόση ανάπτυξη αντέχει η Ύδρα. Σήμερα ρωτάμε ποιος θα ζει στο μέλλον και θα εργάζεται εδώ και ποιος τελικά θα καρπώνεται την επιτυχία της.
Η ακρίβεια, τα ενοίκια και η μετατροπή κατοικιών σε τουριστικά καταλύματα δυσκολεύουν τη ζωή των κατοίκων του νησιού μας. Οι νέοι δεν βρίσκουν προσιτή στέγη και οι εποχικοί εργαζόμενοι, απαραίτητοι για τον τουρισμό, αλλά και οι καθηγητές συχνά δεν βρίσκουν κατοικία σε τιμές που αντέχουν. Ο δημόσιος χώρος του λιμανιού εξυπηρετεί όλο και περισσότερους επισκέπτες, μαζί με τους κατοίκους.
Εξίσου σημαντική είναι η διατήρηση χώρων και επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, όπως υπηρεσίες υγείας και καταστήματα πρώτης ανάγκης. Δεν αποτιμώνται μόνο οικονομικά, είναι όμως υποδομή που κρατά έναν τόπο ζωντανό. Όταν υποχωρούν μπροστά σε χρήσεις με μεγαλύτερη τουριστική απόδοση, ο κάτοικος χάνει υπηρεσίες που δεν αντικαθίστανται εύκολα. Ο ιδιοκτήτης έχει δικαίωμα να αξιοποιήσει την περιουσία του. Το ζητούμενο όμως είναι η Ύδρα να μείνει τόπος που κατοικείται, όχι μόνο προορισμός.
Η ποιότητα ζωής των κατοίκων κρίνεται και από την καθαριότητα, τα απορρίμματα, τον καλλωπισμό και την αποφυγή της ανεξέλεγκτης έκθεσης αντικειμένων στα στενά και στους δημόσιους χώρους.
Οι πιέσεις φαίνονται και στο σχολείο. Όταν οι νέες οικογένειες δεν βρίσκουν σπίτι ή σταθερή εργασία, τα θρανία του δημοτικού αδειάζουν και η κοινωνία γερνά. Ένα νησί χωρίς παιδιά τον χειμώνα δεν έχει εξασφαλίσει το μέλλον του, όσο γεμάτο κι αν είναι το καλοκαίρι.
Ποιος όμως καρπώνεται την επιτυχία; Δεν αρκεί να μετράμε πόσοι επισκέπτες καταφτάνουν στο νησί μας τη σεζόν. Χρειάζεται να δούμε πώς διαχέονται τα οφέλη. Όταν ακίνητα και επιχειρήσεις συγκεντρώνονται σε λίγα χέρια και τα ενοίκια τα καθορίζουν όσοι προσφέρουν περισσότερα, οι μικροί επαγγελματίες, οι νέοι που θέλουν να ανοίξουν επιχείρηση και οι εργαζόμενοι που ψάχνουν σπίτι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.
Δεν κατηγορούμε όσους επενδύουν ούτε αμφισβητούμε τον τουρισμό, βασικό πυλώνα της οικονομίας. Η ανάπτυξη όμως δεν μετριέται μόνο με εισπράξεις και επισκεψιμότητα, αλλά και με το αν επιτρέπει σε όσους κρατούν ζωντανή την Ύδρα να μένουν εδώ. Μια αγορά χωρίς σχεδιασμό δεν το εγγυάται.
Οι αποφάσεις που έρχονται, από το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, όπου η Ύδρα κατατάσσεται στις «αναπτυσσόμενες περιοχές», έως το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο, χρειάζονται συστηματικά στοιχεία. Γι’ αυτό προτείνουμε στον Δήμο ετήσια, δημόσια καταγραφή. Μόνιμοι κάτοικοι, μαθητές νηπιαγωγείου και δημοτικού, βραχυχρόνια καταλύματα, κόστος μακροχρόνιας μίσθωσης, επιχειρήσεις ανοιχτές τον χειμώνα, χώροι κοινής ωφέλειας, πίεση στον δημόσιο χώρο από επισκέπτες και σκάφη, καθαριότητα και απορρίμματα. Δηλαδή συγκεντρωτικά στοιχεία, με σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα και όχι για να κατηγορήσουμε κανέναν. Ό,τι δεν καταγράφεται, δύσκολα αντιμετωπίζεται.
Με βάση αυτά, μπορούν να εξεταστούν συγκεκριμένες λύσεις όπως η αξιοποίηση κενών ή δημόσιων ακινήτων για στέγαση, ενθάρρυνση της μακροχρόνιας μίσθωσης, διατήρηση χώρων κοινής ωφέλειας, καλύτερη οργάνωση και καλλωπισμός του δημόσιου χώρου και δουλειές όλο τον χρόνο, ώστε να γεμίσουν ξανά τα θρανία.
Για όλα αυτά όμως, χρειάζεται λιγότερος διχασμός και περισσότερη συνεννόηση, γιατί οι ανάγκες της Ύδρας αφορούν στην κοινωνία μας.
Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να μείνει η Ύδρα πρώτη στις προτιμήσεις των επισκεπτών, αλλά τόπος με παιδιά στις αυλές, νέους που μένουν στον τόπο τους και εξελίσσονται και ηλικιωμένους που δεν νιώθουν ξεχασμένοι.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2026
