Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

Η Ύδρα με ισχύ εξαμήνου είναι αυτό που θέλουμε;

  • Τρίτη, 04 Φεβρουαρίου 2020 15:43
  • 1'

Λόγος για προβληματισμό και σκέψη.

Η ΥΔΡΑ του χειμώνα δεν θυμίζει σε τίποτα την Ύδρα του καλοκαιριού. Δύσκολες καιρικές συνθήκες, πολλά κλειστά μαγαζιά, μειωμένες οι επιλογές στις αγορές, ενώ η εύρεση ακόμα και ψωμιού, κάνει την απλή καθημερινότητα, να περιορίζεται σε επίπεδο απαίτησης και ποιότητας, συχνά και των πιο απλών παροχών, που περιμένει να έχει ένας πολίτης στο νησί του.

Μεταφέρουμε τα παράπονα αυτά, αφού τίποτα δεν θυμίζει τον χειμώνα, την κοσμοπολίτικη εικόνα του καλοκαιριού, με την κίνηση, την πληθώρα αγαθών και την γενική μέριμνα του νησιού.

Μοναξιά, περιορισμένη διασκέδαση, κλειστά τα περισσότερα μαγαζιά για φαγητό και καφέ, αφού περιορισμένος είναι και ο κόσμος, έλλειψη στοιχειωδών πραγμάτων, είναι ορισμένα από τα μειονεκτήματα που συνθέτουν το χειμερινό πρόσωπο του νησιού. Η αντίθεση όλο και μεγαλώνει ανάμεσα στις δύο εποχές του χρόνου.

Τα πράγματα ίσως να δείχνουν και λίγο άγρια, όταν συνειδητοποιήσει κανείς ότι τα περισσότερα σπίτια είναι κλειστά, είτε γιατί οι ένοικοι φρόντισαν να ξεχειμωνιάσουν στον Πειραιά, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες, είτε γιατί απλά, αυτά ανοίγουν ως ενοικιαζόμενα μόνο από την άνοιξη και μετά. Καλό φυσικά είναι να χρησιμοποιεί κανείς τα ακίνητα για να του φέρουν έσοδα και όχι μόνο να επιβαρύνονται με έξοδα συντήρησης.

Καλό είναι να νοικιάζει κανείς μαγαζιά για να του φέρουν έσοδα. Όμως με τι τιμή; Μπορεί ένας Υδραίος να κρατήσει την οικογένειά του στον τόπο του και να δραστηριοποιηθεί, όταν ανταγωνίζεται ξένους επιχειρηματίες και εταιρείες; Μην μας ξενίζει λοιπόν το γεγονός, ότι το νησί αλλάζει συνέχεια μορφή και ρόλο, όλο και τουριστικοποιείται και πολλά χάνονται στο βωμό του συμφέροντος, με τίμημα φυσικά την ελάττωση του Υδραϊκού στοιχείου και την αύξηση του ξενόφερτου, που απειλεί με τη μόδα της Μυκόνου.

Είναι ένα φαινόμενο με κοινωνικές προεκτάσεις, που δεν αφορά μόνο την Ύδρα. Που ναι μεν πολλούς δεν τους στεναχωρεί, άλλους όμως που βλέπουν μπροστά, τους τρομάζει. Αυτή την Ύδρα θέλουμε; Που ξεκλειδώνει τις πόρτες της, ανοίγει και ανθίζει μόνο το καλοκαίρι; Που αδιαφορούμε, αν χάνεται η αυθεντικότητά της, η παράδοσή της, η κοινωνική ντόπια επαφή, μια Ύδρα που μετατρέπεται αποκλειστικά σε καλοκαιρινό θέρετρο με ρυθμούς ταχύτατους; Η ερώτηση ας απαντηθεί από τον καθένα μας προσωπικά!

Ελένη Χριστοδούλου - ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ