Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

Στης Ύδρας τα βουνά, η άγρια ομορφιά και η αίσθηση ελευθερίας είναι σαν να λειαίνουν τις αντίξοες συνθήκες

  • Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2020 15:17
  • 1'

Πιθανόν να μην γνωρίζαμε ότι υπάρχει διεθνής ημέρα βουνού.

Κι όμως λίγες μέρες πριν, τα βουνά μας γιόρτασαν.

Κι αυτό αφού η 11η Δεκεμβρίου, καθιερώθηκε το 2003 από τα Ηνωμένα Έθνη ως Διεθνής Ημέρα Βουνού για να αναδείξει τον ζωτικό ρόλο του βουνού στη ζωή των ανθρώπων και να υπενθυμίσει στη διεθνή κοινότητα την ευθύνη που έχει για τη διατήρησή τους.

Τα βουνά της Ύδρας, με το μοναδικό Έρως το ψηλότερο βουνό του νησιού με την πανοραμική θέα, δίνουν πραγματικά δυνατές συγκινήσεις στους πεζοπόρους.

Η ανάβαση στα βουνά του νησιού, γεμίζει με οξυγόνο και ονειρεμένη θέα τον επισκέπτη.

Η άγρια ομορφιά τους δένει οξύμωρα αλλά επιβλητικά με την καλαίσθητη αρχιτεκτονική του νησιού.

Με την βροχή, να πρωταγγίζει τις κορφές των βουνών, η αίσθηση ελευθερίας και ο καθαρός αέρας σαν να λειαίνει τις αντίξοοες συνθήκες της παραμονής στο υγρό χώμα και την συννεφιασμένη φύση. Σαν να λειαίνει τις συνθήκες που βιώνουμε τώρα!

Ελένη Χριστοδούλου


Ακολουθούν δύο υπέροχα ποίηματα. Ένα του Κ.Π. Καβάφη που τιτλοφορείται "Το βουνό" και ένα του Νικηφόρου Βρεττάκου με τον τίτλο "Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος"


Το βουνό

Eις βουνό εγώ κι’ ο Έρως κ’ η Aγάπη μου μαζί,

κι’ ο θεός Kαιρός ο γέρος αναβαίναμε πεζοί.

H Aγάπη μου αποστούσε εις τον δρόμον τον σκληρόν,

και ο Έρωτας περνούσε· βιαστικά με τον Kαιρόν. 



Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος: όπως ο κόρφος της μητέρας μου.

Με πότισε γαλάζιο, αψύ αίμα, ήλιο και πράσινο

ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του

ως να χαράξει στην καρδιά μου τις βαθιές χαράδρες του

να σχηματίσει μες στη ζωή μου δώδεκα κορφές

να βγαίνω απάνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο.

Με δίψα μου μοναδική τον ήλιο.

Δίψα βαθιά σαν ωκεανός,

ψηλότερη ως το φεγγάρι.

Δίψα που να τη λυπηθεί ο Θεός.

Γύρω τριγύρω στην καρδιά μου τα γεράνια στέφανα των γκρεμνών του,

ρωγμές για ζώα, νεροσυρμές, ελάτια κι αγριοπερίστερα.

Κι ένας αϊτός απάνω μου να σπαθίζει τα σύννεφα.

Κι ένας αϊτός απάνω μου να σκάφτει τις βροντές

ζητώντας να ’βρει μέσα τους ένα σπινθήρα! Έτσι

μου στάθηκε ο Ταΰγετος όσο να γεννηθούνε

τα δυο παιδιά του Θεού μέσα μου: η ποίηση και η αγάπη!

v1

v2

Φωτογραφίες: Θανάσης Μπόκιας

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Σε έρημο τοπίο μετατράπηκε η Ύδρα λόγω Κορωνοϊού