Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Ο Νικόλαος Δαρδανός στο "ευθέως" Μαρτίου 2013

  • Πέμπτη, 07 Μαρτίου 2013 20:21
  • 2'

Του Νικόλαου Ι. Δαρδανού
Δικηγόρου

 

Ας κοιτάμε λίγο τον ουρανό ...

 

Ζούμε στην πανέμορφη χώρα του Αιγαίου, των ηλιόλουστων νήσων των Αλκυονίδων, της λεβεντιάς και του φιλότιμου, της αγάπης και της ευστροφίας. Κάτι όμως υπάρχει που διασαλεύει την υπέροχη αυτή αξιοζήλευτη αρμονία, που εύστοχα προσδιόρισαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας.
Κάτι που μας κάνει να μην αποδίδουμε σεβασμό στον γείτονά μας, κάτι που μας παρακινεί στον φθόνο και στην χαιρεκακία, στρεβλώνει την όμορφη εικόνα μας. Κοιτάμε χαμηλά και αφηνόμαστε στα ταπεινά κίνητρά μας, αγνοώντας κάθε μορφή κανόνα τάξης. Προσπαθούμε να περάσουμε τα ιδιοτελή συμφέροντά μας, αδιαφορώντας για το κοινό καλό, τοποθετούμε τα μικρά ιδιωτικά μας συμφέροντα άνω του υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος, αγνοούμε κάθε μορφή ευγένειας μειδιάζοντας στο άκουσμα καλών συμπεριφορών ή στην απαίτηση για την έστω αποκαλούμενη επιφανειακή ευγένεια - αμφιβάλλω αν τηρούμε την ουσιαστική. Αξιώνουμε πάντα μέχρις εσχάτων την προάσπιση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας, χωρίς να ανεχόμαστε το δικαίωμα του συνοδοιπόρου μας. Έχουμε κλειστεί στο μικρό διαμερισματάκι μας, στην όμορφη αυλή μας, προσπαθώντας να σηκώσουμε τείχη, αποφεύγοντας τα βλέμματα των άλλων, τον έλεγχο και την κριτική, ζώντας όμως με τη σκέψη στη διείσδυση στις ζωές των άλλων.
Μας στέρησαν τα πολλά, μας πήραν και τα απαραίτητα, εμείς εξακολουθούμε όμως να προσπαθούμε να σώσουμε το τομάρι μας. Κοιτάμε να τρυπώσουμε μπας και βρούμε μια δίοδο για να κερδίσουμε γρήγορα ακόμα και στην καταστροφή. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η απληστία και η αδιαφορία μας οδήγησε στην στέρηση. Δεν αντιληφθήκαμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Ουδέποτε θυμηθήκαμε το μέτρο, το λόγο του Χριστού, του Πλάτωνα, του Σωκράτη, του Αριστοτέλη, των Γάλλων φιλοσόφων του 18 ου αιώνα - μήπως δεν τους διαβάσαμε ποτέ; μήπως ουδέποτε αισθανθήκαμε την ανάγκη να αναζητήσουμε τη γνώση και το φως και τούτο γιατί πάντα ξεχειλίζαμε από φιλαρέσκεια και ματαιοδοξία, από θυμό για να εξοντώσουμε τον καλύτερο ή τον εκπρόσωπο της πολιτείας που έκανε ένα μικρό σφάλμα, για να καταδικάσουμε τον επαίσχυντο πολιτικό που τα «έπαιρνε», ενώ εμείς από την άλλη καταφέρναμε πάλι και φέτος να κερδίσουμε εις βάρος κάποιων άλλων - ίσως και του ίδιου μας του εαυτού - όπως αποδεικνύεται σήμερα.
Όχι, δεν φταίει το Κράτος, ούτε οι πολιτικοί. Εμείς φταίμε που φτιάξαμε την πολιτεία που μας πρέπει, γιατί έτσι φτιάξαμε τους εαυτούς μας, ανερμάτιστους, χωρίς αγάπη για την πατρίδα, με αλόγιστη προγονολατρία που εύκολα διατηρείται χωρίς κόστος, αλλά χωρίς ενδιαφέρον και μόχθο για την ευημερία της οικογένειάς μας, του χωριού μας, της συνοικίας μας, της χώρας μας. Αυθαίρετα χωρίς αισθητική και αισθήματα, όπως αυθαίρετα χωρίς αισθήσεις περάσαμε στον χρόνο.
Κοιτούσαμε πάντα χαμηλά, χωρίς στόχους για το κοινό καλό, χωρίς χρώμα. Δεν κοιτάζαμε τον ουρανό, δεν γεμίζαμε τη ψυχή μας και το πνεύμα μας με φως...
Ας κοιτάξουμε λοιπόν τον ουρανό και ας αναλογιστούμε...